Ζακυνθινός Αθλητικός όμιλος Αντισφαίρισης

Τέννις: Ιστορία και κανόνες αθλήματος

Λένε ότι τα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα σε μερικά μοναστήρια, μοναχοί έπαιζαν ένα άθλημα που θεωρείται ο πρόδρομος του σημερινού τένις. Η προέλευση της σύγχρονης αντισφαίρισης ξεκινά το 1856 όταν οι Alex Ryder και Joao Batista Pereira έπαιζαν ένα παιχνίδι που ονόμασαν pelota.
Οι Pereira, Dr. Frederick Haynes και Dr. A. Wellesley Tomkins δημιούργησαν την πρώτη λέσχη τένις το 1874 (Leamington Tennis Club) και καθόρισαν τους βασικούς κανόνες του παιχνιδιού. Αμέσως, το παιχνίδι αυτό διαδόθηκε στην Αγγλία και, από το 1881, σ’ όλη την Ευρώπη.
Βλέποντας τις εμπορικές προοπτικές που έχει η αντισφαίριση, πατένταρε το 1874, ο Άγγλος ταγματάρχης Γουίκφηλντ ένα παρόμοιο με την αντισφαίριση παιχνίδι, όταν υπηρετούσε στην Ινδία, με τις ονομασίες sphairistike, από το ομόνυμο αρχαίοελληνικό άθλημα της σφαιριστικής, και tennis, αλλά απέτυχε στην καθιέρωση της πατέντας του. Η αντισφαίριση του Γουίκφηλντ βασίστηκε στο παλιότερο γαλλικό άθλημα της αντισφαίρισης εσωτερικού χώρου γνωστό ως indoor tennis ή real tennis.
Το πρώτο τουρνουά αντισφαίρισης καταγράφεται στο Γουίμπλεντον, στο Λονδίνο το 1877. Το 1881 δημιουργήθηκε στις Η.Π.Α. ο σύλλογος United States National Lawn Tennis Association με σκοπό να τυποποιήσει τους κανόνες και να διοργανώσει τουρνουά αντισφαίρισης.
Το πρώτο γυναικείο τουρνουά αντισφαίρισης διοργανώθηκε το 1887 στις Η.Π.Α.
Στην Ελλάδα η αντισφαίριση χρονολογείται από το 1896.
Το Davis Cup, το παγκόσμιο προτάθλημα αντισφαίρισης αντρων (μεταξύ χωρών) και ξεκινά το 1900. Γ ια τις γυναίκες υπάρχει αντίστοιχο πρωτάθλημα, το λεγόμενο Fed Cup.
Το 1926 ο C.C. Pyle δημιούργησε το πρώτο επαγγελματικό τουρνουά αντισφαίρισης, με Αμερικανούς και Γάλλους τενίστες που έπαιζαν παιχνίδια επίδειξης μπροστά σε κοινό. Εκείνη την περίοδο αν κάποιος τενίστας γίνονταν επαγγελματίας δεν μπορούσε να συμμετέχει στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα.
Το 1968 κατόπιν εμπορικών πιέσεων ο περιορισμός αυτός καταργήθηκε και δημιουργήθηκε η ανοιχτή επόχή (open era) στο τένις, οπού μπορούσε οποιοσδήποτε αθλητής να αγωνιστεί σε όποιο τουρνουά ήθελε. Μετά το 1968 οι καλύτεροι αθλητές της αντισφαίρισης μπορούν να ζούν από τον αθλητισμό. Στην ανοιχτή εποχή με την καθιέρωση παγκόσμιου πρωταθλήματος αντισφαίρισης, η αντισφαίριση διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο και έχασε την εικόνα που είχε ως άθλημα της υψηλής κοινωνίας.

Η αντισφαίριση είναι άθλημα στο οποίο αγωνίζονται δύο ή τέσσερις παίκτες. Αν οι αντίπαλοι είναι δύο, το παιχνίδι λέγεται απλό, ενώ αν είναι τέσσερις (ένα ζευγάρι σε κάθε πλευρά), λέγεται διπλό (double) και σε αυτή την περίπτωση προστίθενται στο παιχνίδι και οι εξωτερικές γραμμές του γηπέδου. Ο αγώνας διεξάγεται σε ειδικό γήπεδο, το οποίο χωρίζεται στη μέση με δίχτυ ύψους 91 εκ.
Τα γήπεδα χωρίζονται σε τρεις βασικές κατηγορίες ανάλογα με την επιφάνεια τους, τα σκληρά γήπεδα (η πλειοψηφία των γηπέδων στον κόσμο), τα χωμάτινα γήπεδα (στην Ευρώπη τα περισσότερα γήπεδα ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία) και τα γήπεδα με χόρτο (τέτοια γήπεδα υπάρχουν κυρίως στην Αγγλία. Η δυσκολία στην συντήρηση τους έχει οδηγήσει σε πολλά γήπεδα να καταργούν το χόρτο και να βάζουν άλλη επιφάνεια, συνήθως σκληρή).
Οι μπάλες του τένις είναι ελαστικές, λαστιχένιες, ντυμένες με χνουδωτό ύφασμα, με διάμετρο 65 χιλιοστά και βάρος 55-60 γραμμάρια. Το μέγεθος της ρακέτας δεν είναι καθορισμένο. Έχει μήκος 65-70 εκατοστά.
Κάθε αγώνας χωρίζεται σε σετ. Οι γυναίκες χρειάζονται δύο νικηφόρα σετ, ενώ οι άντρες συνήθως τρία νικηφόρα σετ για να κερδίσουν έναν αγώνα. Κάθε σετ κερδίζεται με έξι τουλάχιστον νικηφόρα games (παιχνίδια). Χρειάζεται να υπάρχει διαφορά δυο γκέιμ για να κερδηθεί ένα σετ, εκτός των περιπτώσεων που το σετ έχει έρθει ισόπαλο 6-6. Η νίκη του σετ τότε καθορίζεται με παράταση (tie-break). Στην παράταση μετρούνται οι κερδισμένοι βαθμοί και όποιος φτάσει τους 7 βαθμούς και έχει διαφορά 2 βαθμών από τον αντίπαλο κερδίζει το γκέιμ και συνεπώς το σετ. Υπάρχει η τάση τα σετ να καθορίζονται σε παράταση (tie-break) εκτός από από το τελευταίο σετ το οποίο συνεχίζεται να παίζεται μέχρι να επιτευχθεί η διαφορά των δύο γκέιμ. Στα διπλά παιχνίδια συνήθως αντί για τρίτο σετ πηγαίνουν κατ’ ευθείαν σε διαδικασία παράτασης (tie-break) στο οποίο κερδίζει όποιος φτάσει πρώτος τους 10 βαθμούς με διαφορά 2 βαθμών.
Ο τενίστας έχει οκτώ βασικά χτυπήματα στην διάθεση του κατά την διάρκεια του αγώνα: το σερβίς, forehand, backhand, βόλεϊ, half-volley, overhead smash, drop shot, και το lob.
Κατά την διάρκεια των χτυπημάτων ο παίχτης έχει στην επιλογή του διάφορους τρόπους πιασίματος της ρακέτας. Αυτές ονομάζονται continental, semi-western, western, extreme western ή eastern.

Οι ρακέτες που δεν ακολουθούν τις παρακάτω προδιαγραφές, δεν γίνονται δεκτές για αγώνα, σύμφωνα με τους κανονισμούς του τέννις :
α. Η επιφάνεια της ρακέτας πάνω στην οποία χτυπάει η μπάλα, πρέπει να είναι επίπεδη και να αποτελείται από πλέγμα χορδών που εφάπτεται με το πλαίσιο και ενώνεται στα σημεία όπου διασταυρώνεται. Το πλέγμα των χορδών δεν πρέπει να είναι πυκνότερο στο κέντρο απ’ ότι στις άλλες περιοχές. Οι χορδές πρέπει να είναι ελεύθερες και να μην ακουμπούν σε άλλα αντικείμενα, εκτός απ’ αυτά που χρησιμοποιούνται ειδικά και μόνο για να περιορίσουν τις δονήσεις και που έχουν περιορισμένο μέγεθος (vibration devices).
β. Ο σκελετός της ρακέτας, μαζί με τη λαβή, δεν πρέπει να ξεπερνάει σε μήκος τα 73,66 εκ. και σε πλάτος τα 31,756 εκ. Η επιφάνεια με το πλέγμα δεν πρέπει να ξεπερνάει σε μήκος τα 39,37 εκ. και σε πλάτος τα 29,21 εκ.
γ. Ο σκελετός συμπεριλαμβανομένης και της λαβής δεν πρέπει να ακουμπάει σε άλλα αντικείμενα, εκτός απ’ αυτά που χρησιμοποιούνται ειδικά και μόνο για να περιορίσουν τις δονήσεις και τα οποία πρέπει να έχουν περιορισμένο μέγεθος και να είναι τοποθετημένα μόνο γι’ αυτό το σκοπό.
δ. Ο σκελετός με τη λαβή και τις χορδές δεν πρέπει να είναι ενωμένα με οποιοδήποτε κατασκεύασμα που θα είχε τη δυνατότητα να μεταβάλλει κατά βούληση το σχήμα ή την κατανομή του βάρους της ρακέτας κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.

Το μπαλάκι του τέννις πρέπει να έχει εξωτερική επιφάνεια λευκή ή κίτρινη. Στα σημεία που έχει ενώσεις δεν θα πρέπει να υπάρχει ραφή. Έχει διάμετρο από 6,35 εκ. μέχρι το πολύ 6,67 εκ. και βάρος μεταξύ 56,7 γραμ. και 58,5 γραμ. Πρέπει να πηδάει το λιγότερο 135 εκ. και το περισσότερο 147 εκ. αν την αφήσουμε από ύψος 254 εκ. πάνω σε συμπαγές έδαφος. Έχει παραμόρφωση μεταξύ 0,56 εκ. και 0,74 εκ. όταν κτυπιέται μέσα σε ειδικό μηχάνημα μετρήσεως και μεταξύ 0,89 εκ. και 1,08 εκ. όταν δέχεται πίεση βάρους 8,165 κιλών. Οι δυο αριθμοί δείχνουν την παραμόρφωσή τους και είναι οι μέσοι όροι τριών ενδείξεων του μηχανήματος ύστερα από τρεις ελέγχους που γίνονται χωριστά στους τρεις άξονες της μπάλας. Οι δυο από τις τρεις αυτές ενδείξεις δεν πρέπει να διαφέρουν μεταξύ τους πάνω από 0,08 εκ.
Κάθε μπαλάκι που χρησιμοποιείται στο τέννις, θα πρέπει να είναι αποδεκτό από την I.T.F. και σύμφωνη με τα προαναφερόμενα tests.

Κάθε παίκτης σε έναν αγώνα τέννις πρέπει να είναι ντυμένος και να παρουσιάζεται για να παίξει κατά επαγγελματικό τρόπο. Πρέπει να φορούν καθαρή και γενικά αποδεκτή τενιστική ενδυμασία.
Απαράδεκτο ντύσιμο: Μπλούζες, σορτς (π.χ. βερμούδες τύπου θαλάσσης), πουκάμισα, T-shirt ή κάθε άλλο ακατάλληλο ντύσιμο δεν πρέπει να φοριέται κατά τη διάρκεια ενός αγώνα (περιλαμβανομένης και της προθέρμανσης).

Παπούτσια για χορτάρινα γήπεδα
Σε τουρνουά που διεξάγονται σε γήπεδα από γκαζόν δεν επιτρέπονται άλλα παπούτσια εκτός εκείνων με ελαστική σόλα, χωρίς φτέρνα ραβδώσεις, ελάσματα ή κάλυψη. Ειδικά παπούτσια για χορτάρινα γήπεδα δε θα χρησιμοποιούνται δίχως την ρητή εξουσιοδότηση της I.T.F. Τέτοια παπούτσια δε θα είναι αποδεκτά εκτός αν πληρούν τις απαιτούμενες προδιαγραφές. Παπούτσια με προεξοχές ή καρφιά ολόγυρα από το έξω μέρος των δακτύλων δεν επιτρέπονται.

Παπούτσια χωμάτινων γηπέδων
Οι παίκτες υποχρεούνται να φορούν παπούτσια κατάλληλα για χωμάτινα, κοκκώδη (σπυρωτά) γήπεδα. Ο Επιδιαιτητής έχει την αρμοδιότητα να καθορίζει ότι μια σόλα παπουτσιού δεν είναι σύμφωνη με τέτοιες συνήθειες ή στάνταρ και μπορεί να απαγορεύσει τη χρήση της σε τουρνουά με χωμάτινη επιφάνεια.

Ομάδες διπλού
Τα μέλη μιας ομάδας διπλού πρέπει να είναι ντυμένα ουσιαστικά με τα ίδια ρούχα (όσον αφορά το χρώμα, στις γυναίκες δεν ισχύει ο σχετικός κανονισμός) .

Διακριτικά
Δεν επιτρέπονται διακριτικά στα ρούχα των παικτών, στα προϊόντα ή τον εξοπλισμό κατά τη διάρκεια ενός αγώνα ή μιας συνέντευξης τύπου ή τελετής του τουρνουά, εκτός των κατωτέρω ( η I.T.F. διατηρεί το δικαίωμα να ερμηνεύσει τους ακόλουθους κανόνες έτσι ώστε να πετύχει το στόχο και τις επιδιώξεις των κανονισμών των Satellite ή Future τουρνουά).
Α. Πουκάμισο, φόρμα ή σακάκι .
Ι. Μανίκια. Ένα διαφημιστικό (όχι του κατασκευαστή) για κάθε μανίκι, κανένα από τα οποία δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τις τετραγωνικές ίντσες (19,5 τετ.εκατ.) συν ένα στάνταρ λογότυπο του κατασκευαστή σε κάθε μανίκι που καθένα να μην υπερβαίνει τις δυο τετραγωνικές ίντσες (13 τετ. εκατ.) .
ΙΙ. Πλάτη, γιακάς και μπροστινή όψη : Δυο στάνταρ λογότυπα του κατασκευαστή από τα οποία κανένα να μην υπερβαίνει τις δυο τετραγωνικές ίντσες (13 τετ. εκατ.) ή ένα στάνταρ λογότυπο μέχρι 3 τετραγωνικές ίντσες ή 19,5 τετ. εκατ.
Β. Σορτς .
Δυο στάνταρ λογότυπα του κατασκευαστή, που κανένα τους να μην υπερβαίνει τις δυο τετραγωνικές ίντσες (13 τετ. εκατ.) ή 1 στάνταρ λογότυπο του κατασκευαστή που να μην υπερβαίνει τις τρεις τετραγωνικές ίντσες (19, 5 τετ. εκατ.) . Σε κολάν ένα στάνταρ λογότυπο μέχρι 13 τετραγωνικές ίντσες.
Γ. Κάλτσες / Παπούτσια .
Στάνταρ λογότυπο του κατασκευαστή σε κάθε κάλτσα και κάθε παπούτσι. Τα λογότυπα στην κάλτσα (ες) του κάθε ποδιού να μην υπερβαίνει τις δυο τετραγωνικές ίντσες (13 τετ. εκατ.) .
Δ. Ρακέτα .
Στάνταρ λογότυπο του κατασκευαστή : στάνταρ λογότυπο του κατασκευαστή στις χορδές.
Ε. Καπέλο περικεφαλίδα ή περικάρπια .
Ένα στάνταρ λογότυπο που να μην υπερβαίνει τις δυο τετραγωνικές ίντσες (13 τετ. εκατ.) .
ΣΤ. Τσάντες, πετσέτες ή άλλος εξοπλισμός ή εξαρτήματα .
Στάνταρ λογότυπα του κατασκευαστή σε κάθε αντικείμενο συν δυο ξεχωριστά διαφημιστικά σε μια τσάντα, από τα οποία κανένα να μην υπερβαίνει τις 4 τετραγωνικές ίντσες (26 τετ. εκατ.) .
Ζ. Άλλες τενιστικές δραστηριότητες .
Οτιδήποτε είναι αντίθετο με τη χρήση ονόματος, εμβλήματος, λογότυπου, εμπορικής μάρκας, συμβόλου ή άλλης περιγραφής κάθε circuit τένις, σειράς τένις, αγώνων επίδειξης ή τουρνουά, απαγορεύεται σε όλα τα ρούχα ή τον εξοπλισμό εκτός αν με άλλο τρόπο εγκριθεί από την I.T.F.
Η. Γενικά .
Στην περίπτωση που η χρησιμοποίηση κάποιου από τα προαναφερθέντα διακριτικά θα παραβίαζε κάποια Κυβερνητική Διάταξη αναφορικά με την τηλεόραση, τότε κι’ αυτή θα απαγορευθεί.
Αναφορικά με τον κανονισμό ως κατασκευαστής νοείται των ενδυμάτων ή του εξοπλισμού. Επιπλέον ο περιορισμός αναφορικά με το μέγεθος των τριών τετραγωνικών ιντσών (13 τετ. εκατ.) και τριών ιντσών (19,5 τετ. εκατ.) θα διαπιστώνεται με τον καθορισμό του εμβαδού του πραγματικού επιρράματος ή άλλου πρόσθετου στα ρούχα των παικτών χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το χρώμα του.
Όταν ένα στερεό έγχρωμο επίρραμα είναι του ιδίου χρώματος με αυτό του ρούχου, τότε για να προσδιορίσουμε το εμβαδόν, το μέγεθος του ενεργού επιρράματος θα βασίζεται στο μέγεθος του διακριτικού λογότυπου.

΄Ενδυση προθέρμανσης
Οι παίκτες μπορούν να φορούν ρούχα προθέρμανσης κατά τη διάρκεια της καθώς και κατά τη διάρκεια του αγώνα υπο τον όρο να εναρμονίζονται με τις ανωτέρω αναφερθείσες διατάξεις και ακόμη εφόσον οι παίκτες έχουν πάρει έγκριση από τον Επιδιαιτητή να φορούν ρουχισμό προθέρμανσης κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Αλλαγή / Taping
Παίκτης που παραβιάζει το τμήμα αυτό μπορεί να διαταχθεί από τον διαιτητή (chair umpire) ή τον Επιδιαιτητή να αλλάξει ρουχισμό ή τον εξοπλισμό του αμέσως. Παράλειψη του παίκτη να συμμορφωθεί στη διαταγή αυτή θα επιφέρει άμεση αποβολή. Απαγορεύεται η χρήση ταινίας (taping) σε οποιοδήποτε ρούχο ή αντικείμενο εξοπλισμού (π.χ. ρακέτα, καπέλο κ.λ.π.)

• Για να διαβάσετε πως παίζεται ένας μονός αγώνας τέννις κλικάρετε εδώ

• Για να διαβάσετε πως παίζεται ένας διπλός αγώνας τέννις κλικάρετε εδώ

• Για να διαβάσετε τους κανόνες τέννις για άτομα με ειδικές ανάγκες κλικάρετε εδώ